3 bölümden oluşan mini dizinin konusu kısace şöyle ; Günün birinde dünyanın tüm büyük şehirleri üzerinde birer devasa uzay mekiği belirir ve uzaylı kardeşlerimiz bize korkmamızı, bizi "düzeltmeye" geldiklerini , dünyaya barış, ve adalet getireceklerini söylerler. Daha izlerken aklıma Amerika'nın Irak'a adalet getirmesi geldi.
İnsanlar ilk başlarda bu barış adalet vaadlerine şüpheyle yaklaşıp, kesin bu işte bir bit yeniği var dese de zamanla ve elçinin yardımıyla uzaylı efendilerine güvenirler.
Efendinin yüzünü gösterdiği 1. bölüm sonu ise tam bir tersköşe yapıyor izleyiciyi. Çünkü efendi at nalı şeklinde ayakları , sivri kulakları , kanatları , ateş kırmızısı vücuduyla bir çok dinde tasfir edilen şeytanın tıpatıp aynısı. İnsanlarımız ilk şoku atlattıktan sonra şeytanı zebaniyi unutup Efendilerini benimsiyorlar ve dünya bir ütopya haline geliyor.
Efendiler gerçekten çok güçlü , zamanı durdurmaktan tutun da , yeni ölmüş birini diriltecek kadar ilim irfan sahibiler . Teknolojik açıdan belki de bizden 100 bin yıl ilerde. Kısaca tanrısal sıfatların nerdeyse tümüne sahipler. İlk bölümü kısaca böyle özetleyebiliriz. Tabi devamını izleyip izlememek size kalmış.
Arthur C Clarke'ın neden yüzyılın en başarılı bilimkurgu yazarlarından biri olduğunu adeta ispatlar nitelikte bir romanı olan bu eser , televizyona da başarıyla aktarılmış. Zaman zaman hollywood'vari romantik sıkıcı sahneleri olsa da ana fikir bozulmadan işlenmiş.İnsanı izlerken düşünmeye sevk eden ; tanrı , insan , ütopya kavramları üzerinde duran, ütopya ile distopya arasındaki ince çizgiye dikkat çeken bir eser.
Gerçekten de tüm toplumun refah,huzur,adalet , barış için yaşadığı bir dünyada bilimin, sanatın geri kaldığı üzerine vurgu yapılmış. Bu vurgunun aynısı Asimov'un Robot serisinde de görülüyor. Özellikle Güneşin Tanrıları isimli eserinde.
Özetle başarılı bir romanın başarılı bir uyarlaması Çocukluğun Sonu. Mutlaka izleyin. Ama önce romanını okuyun :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder